Obras de misericordia, Caravaggio 1607. Postal, Italia 2026
Postal editada por el Montepío (Pio Monte) de la Misericordia de Nápoles. Adq. Nap.It.
Dimensioni: 165 x 110 mm.
Siete obras de misericordia, óleo sobre lienzo de 390 x 260 cm ejecutado en 1607 por el pintor italiano maestro del claroscuro- tenebrismo y gran inspirador del barroco, Michelangelo Merisi da Caravaggio (Milán, 1571 – Porto Ercole, 1610). Fue un encargo de nobles napolitanos que habían fundado el Montepío de la Misericordia.
En la obra, bajo una alegoría de la Misericordia en lo alto (madre con hijo y dos ángelus abrazados), el pintor ilustra en un mismo lienzo las siete obras corporales de la misericordia cristiana, aquellas que atienden necesidades físicas: dar de comer al hambriento, dar de beber al sediento, vestir al desnudo, dar posada al peregrino (o acoger al inmigrante), visitar a los enfermos, redimir al cautivo (o visitar a los presos) y enterrar a los muertos. El pintor utilizó la alegoría de la Caridad Romana en la parte derecha del cuadro para ilustrar dos de estas virtudes: dar de comer al hambriento y visitar a los presos.
La questione di Caridad romana, en el que una mujer joven amamanta a un hombre adulto, su propio padre, ha sido muy representado en pintura y escultura, desde los frescos encontrados en Pompeya a ejemplos posteriores a partir del Renacimiento.
Tiene sus orígenes en dos historias similares del libro V de Facta et dicta memorabilia (fatti e detti memorabili) escrito por Valerio Máximo (20 a.C. – 50 d.C.) hacia el año 30 d.C.:
- Nel primo (5.4.7), una madre condannata a morire di fame non muore nel giro di poche settimane, allattata dalla figlia che la visita quotidianamente in carcere; viene graziata dalle autorità, commosse dalla scoperta della causa.
- En la segunda (5.4. ext. 1), es un padre, Micon o Cimon, el que es salvado en idénticas circunstancia por Pero, su hija.
Il soggetto, che all'epoca era oggetto di rappresentazioni artistiche, come osserva Valerio Massimo e si può vedere negli affreschi di Pompei, era usato come esempio di devozione filiale: il carattere terribile della condanna cerca di ovviare alle connotazioni erotico-incestuose dell'atto.
“Idem praedicatum de pietate Perus existimetur, quae patrem suum Mycona consimili fortuna adfectum parique custodiae traditum iam ultimae senectutis velut infantem pectori suo admotum aluit. Haerent ac stupent hominum oculi, cum huius facti pictam imaginem vident ….”
“En la misma consideración se ha de tener la devoción filial de Pero, que a su propio padre Micón, cuando éste sufrió una similar desgracia e igualmente estaba confinado en prisión con una edad muy avanzada, lo amamantó, acercándolo a su pecho como un bebé. Los ojos de los hombres quedan fijos y estupefactos cuando contemplan un cuadro sobre este tema …”
Temas relacionados con la Lactancia de adultos: Lactatios de San Bernardo y de otros santos y beatos como San Fulbert, San Pedro Nolasco, beato Alain de la Roche o Santo Domingo de Guzmán. Latte materno curativo (leyenda de la lactancia de Fray Bartolomé de las Casas). La Caridad romana. Piedad filial del confucianismo.
Siete obras de misericordia, óleo sobre lienzo de 390 x 260 cm ejecutado en 1607 por el pintor italiano maestro del claroscuro- tenebrismo y gran inspirador del barroco, Michelangelo Merisi da Caravaggio (Milán, 1571 – Porto Ercole, 1610). Fue un encargo de nobles napolitanos que habían fundado el Montepío de la Misericordia.
En la obra, bajo una alegoría de la Misericordia en lo alto (madre con hijo y dos ángelus abrazados), el pintor ilustra en un mismo lienzo las siete obras corporales de la misericordia cristiana, aquellas que atienden necesidades físicas: dar de comer al hambriento, dar de beber al sediento, vestir al desnudo, dar posada al peregrino (o acoger al inmigrante), visitar a los enfermos, redimir al cautivo (o visitar a los presos) y enterrar a los muertos. El pintor utilizó la alegoría de la Caridad Romana en la parte derecha del cuadro para ilustrar dos de estas virtudes: dar de comer al hambriento y visitar a los presos.
La questione di Caridad romana, en el que una mujer joven amamanta a un hombre adulto, su propio padre, ha sido muy representado en pintura y escultura, desde los frescos encontrados en Pompeya a ejemplos posteriores a partir del Renacimiento.
Tiene sus orígenes en dos historias similares del libro V de Facta et dicta memorabilia (fatti e detti memorabili) escrito por Valerio Máximo (20 a.C. – 50 d.C.) hacia el año 30 d.C.:
- Nel primo (5.4.7), una madre condannata a morire di fame non muore nel giro di poche settimane, allattata dalla figlia che la visita quotidianamente in carcere; viene graziata dalle autorità, commosse dalla scoperta della causa.
- En la segunda (5.4. ext. 1), es un padre, Micon o Cimon, el que es salvado en idénticas circunstancia por Pero, su hija.
Il soggetto, che all'epoca era oggetto di rappresentazioni artistiche, come osserva Valerio Massimo e si può vedere negli affreschi di Pompei, era usato come esempio di devozione filiale: il carattere terribile della condanna cerca di ovviare alle connotazioni erotico-incestuose dell'atto.
“Idem praedicatum de pietate Perus existimetur, quae patrem suum Mycona consimili fortuna adfectum parique custodiae traditum iam ultimae senectutis velut infantem pectori suo admotum aluit. Haerent ac stupent hominum oculi, cum huius facti pictam imaginem vident ….”
“En la misma consideración se ha de tener la devoción filial de Pero, que a su propio padre Micón, cuando éste sufrió una similar desgracia e igualmente estaba confinado en prisión con una edad muy avanzada, lo amamantó, acercándolo a su pecho como un bebé. Los ojos de los hombres quedan fijos y estupefactos cuando contemplan un cuadro sobre este tema …”
Temas relacionados con la Lactancia de adultos: Lactatios de San Bernardo y de otros santos y beatos como San Fulbert, San Pedro Nolasco, beato Alain de la Roche o Santo Domingo de Guzmán. Latte materno curativo (leyenda de la lactancia de Fray Bartolomé de las Casas). La Caridad romana. Piedad filial del confucianismo.



